Zabytki z tego wpisu i całej serii zobaczysz na naszej mapie →
Przy ulicy Łukasińskiego, pod wschodnim stokiem twierdzy, stoi niewielki kościół bez wysokiej wieży , z małą murowaną wieżyczką na dachu. Obok, otoczony murem z ogrodem, przylega klasztor . Ulica to dawne Przedmieście Ząbkowickie, najstarsze przedmieście Kłodzka. Zespół widać dobrze z doliny Nysy Kłodzkiej.
Kaplica joannitów
Początki tego miejsca sięgają lat 80. XII wieku, kiedy do Kłodzka sprowadzono joannitów. Osiedli na północny wschód od grodu, na terenie jeszcze niezamieszkanym. Założyli tu swoją siedzibę i szpital z kaplicą, wzmiankowaną w 1275 roku. Przed 1319 rokiem joannici przenieśli się w nowe miejsce, przy dzisiejszym kościele Wniebowzięcia NMP, ale kaplica została. Na przełomie XIV i XV wieku ją wymurowano. Obok działał nadal szpital Ducha Świętego.
Fundacja Podiebradowicza
W 1475 roku hrabia kłodzki Henryk I Starszy z Podiebradów podarował kaplicę św. Jerzego bernardynom. Henryk był synem Jerzego z Podiebradów, husyckiego króla Czech, a od 1465 roku księciem ziębickim i hrabią kłodzkim. Zmarł w Kłodzku w 1498 roku. W latach 1478–1479 ufundował dla bernardynów kościół, poświęcony także św. Wojciechowi, i klasztor.
Po 1517 roku kościół i klasztor odbudowywano po pożarze. Kościół miał wtedy jedną nawę, osobne prezbiterium i kaplicę z boku. Prezbiterium dostało sklepienie łączące późny gotyk z wczesnym renesansem.
Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieKłodzko: twierdza nad miastem i gotycki most na Młynówce
Szpital, oblężenie, powrót zakonników
W czasie reformacji, w 1546 roku, konwent rozwiązano i zakonnicy opuścili Kłodzko. Rada miejska urządziła w klasztorze szpital, a kościół stał się kaplicą szpitalną. W 1622 roku, w czasie oblężenia miasta w wojnie trzydziestoletniej, kościół i klasztor uszkodził pożar.
Po zdobyciu Kłodzka przez wojska cesarskie zaczęła się kontrreformacja i w 1643 roku bernardyni wrócili. Klasztor odbudowali w 1644 roku, a w latach 1664–1665 nadali mu obecną, skromną formę. Kościół odbudowano do 1665 roku. Zostawiono gotyckie prezbiterium, boczną kaplicę, nawę i jej fasadę z przyporami i trójkątnym szczytem. Wnętrze nawy przerobiono w stylu wczesnego baroku. Od północy dobudowano rząd kaplic, do którego włączono gotycką kaplicę. Każda ma osobny dach, a od środka cały rząd przypomina nawę boczną. Kaplice urządzano po kolei: św. Antoniego w 1662 roku, Najświętszej Maryi Panny w 1667 roku, św. Józefa i Barbary w 1700 roku, a kaplicę Loretańską w nieznanym czasie. W latach około 1697–1701 całe wnętrze pokryto malowidłami, między innymi scenami z życia św. Antoniego i Świętą Rodziną otoczoną symbolami.
Drugi pożar
W 1760 roku, w czasie trzeciej wojny śląskiej i oblężenia Kłodzka, kościół znów spłonął. Około 1765 roku odbudowano go w stylu późnego baroku. Nad prezbiterium odtworzono wieżyczkę, a na dachu nawy postawiono nową, większą. Kościół dostał nową fasadę ze szczytem z wolutami, czyli ozdobnymi zwojami. Kaplice zaokrąglono od środka i przebito w nich nowe okna, a dwie nakryto kopułami. Kaplicę św. Antoniego pomalowano od nowa, już z elementami rokoka. Nad arkadą do dawnej gotyckiej kaplicy umieszczono dwie tarcze herbowe trzymane przez aniołki. W południowej dobudówce nawy jest kamienny portal z półkolistym łukiem, ujęty pasami ciętego w bloki kamienia, które dźwigają trójkątny daszek.
Magazyn siana i kościół garnizonu
W 1810 roku zakon skasowano. Kościół zamieniono na magazyn słomy i siana dla pruskiego garnizonu, a klasztor oddano wojsku na biura dla oficerów, mieszkania dla żołnierzy z rodzinami i szpital. Przy przebudowie dla wojska zdjęto wieżyczkę z dachu klasztoru.
Od 1834 do 1945 roku kościół służył ewangelikom z garnizonu. Przedtem go wyremontowano. Około połowy XIX wieku w kaplicach postawiono galerie, przebudowano chór dla muzyków i dodano kamienny portal w fasadzie. Z tego czasu pochodzą ambona i obudowa organów z kościoła ewangelickiego. W latach 1908–1909 wnętrze pomalowano we wzory przypominające dywany, a w latach 1930–1931 jeszcze raz, w jasnych barwach nawiązujących do późnego baroku.
Mur wokół klasztoru i ogrodu przebudowano w XIX wieku i włączono w umocnienia twierdzy. Od wschodu i północy ma wąskie otwory strzelnicze. W zachodnią część muru wbudowano barokową kapliczkę z początku XVIII wieku.
Klaryski
26 maja 1946 roku do Kłodzka przybyły siostry franciszkanki od Najświętszego Sakramentu. Od tego dnia trwa tu nieprzerwana adoracja. Dziś to klaryski od wieczystej adoracji, które żyją w klauzurze, czyli w odcięciu od świata. Klasztor ogląda się tylko z zewnątrz.
W latach 1975 i 1977–1978 kościół remontowano. Namalowano nowe malowidła na sklepieniach, rozebrano galerie w kaplicach, a dach pokryto miedzią. W 2015 roku w dwóch kaplicach i w nawie odkryto barokowe freski z lat 1697–1701 i malowidła z 1765 roku.
