Zabytki z tego wpisu i całej serii zobaczysz na naszej mapie →
Nazwę Pułtuska zna wielu ludzi, których zabytki w ogóle nie obchodzą: kolekcjonerzy meteorytów na całym świecie. Wieczorem 30 stycznia 1868 roku nad okolicą przeszedł deszcz meteorytów, uznawany do dziś za największy odnotowany deszcz meteorytów kamiennych na świecie.
Noc, gdy spadło niebo
Rozbłysk widziano w połowie kraju, od Lwowa po Wrocław i Królewiec. Na ziemię spadły kamienne okazy, które rozsypały się na obszarze wielu kilometrów kwadratowych na południe i zachód od miasta. Były różnej wielkości, od drobnych kamyków po większe bryły. Meteoryty pułtuskie to okazy kamienne, w odróżnieniu od meteorytów żelaznych, i pod tym względem deszcz z 1868 roku wciąż uchodzi za rekordowy.
Skala zjawiska do dziś budzi spory w liczbach. Szacunki liczby okazów wahają się w okolicach siedemdziesięciu tysięcy, a ich łączną masę różne źródła podają bardzo różnie, od nieco ponad dwóch do blisko dziewięciu ton. Rozbieżność wynika z tego, że część meteorytów zebrano od razu, a wiele innych rozeszło się po okolicy i po świecie zanim ktokolwiek je policzył.
Ten wpis to rozdział przewodnika po mieściePułtusk: zamek biskupów nad Narwią i najdłuższy rynek
Gdzie szukać fragmentów
Meteoryty pułtuskie trafiły do zbiorów muzeów całego świata, bo w drugiej połowie XIX wieku były cennym materiałem badawczym. W Polsce zachowało się ich dziś około siedmiuset, a jedną z ważniejszych kolekcji przechowuje Muzeum Ziemi Polskiej Akademii Nauk w Warszawie.
Meteorytu nie da się obejść pieszo jak zamku czy kolegiaty, ale dla wielu ludzi to on jest pierwszym, co się z Pułtuskiem kojarzy. O tym, co można w mieście zobaczyć na miejscu, pisaliśmy we wpisie co zobaczyć w Pułtusku.
