Secesyjne kamienice w Mławie

Kolej dotarła do Mławy w 1877 roku i przez następne trzy dekady miasto bogaciło się na handlu zbożem i wełną. Ślad po tych latach widać w kamienicach, które wtedy obudowały rynek i sąsiednie ulice. Mają rzeźbione głowy kobiet nad oknami, żeliwne balustrady balkonów i wykusze wyciągnięte nad chodnik. To lokalna, prowincjonalna secesja, ale konsekwentna. Podobną kupiecką pierzeję z tego samego czasu opisaliśmy przy ulicy Warszawskiej w Ciechanowie.

Stary Rynek 6

Pod numerem szóstym jeszcze w latach siedemdziesiątych XIX wieku stał drewniany dom pod dachówką, z dwoma pokojami i dwoma sklepami przedzielonymi korytarzem. Na jego miejscu wyrosła piętrowa kamienica o secesyjnej fasadzie i bogatym układzie wnętrz. Zamiana drewnianego domu na murowaną kamienicę to w skrócie cała historia mławskiego rynku z tamtych lat.

Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieMława: miasto na pruskiej granicy i Pozycja Mławska 1939

Żeromskiego 4

Kamienica u zbiegu ulic Żeromskiego i sąsiedniej powstała między 1906 a 1908 rokiem. Postawili ją Dawid Hersz i Hana Mirla, a przed pierwszą wojną światową mieściła się w niej restauracja i zapewne hotel. Na piętrze mieszkał wtedy między innymi miejscowy dyrektor szkoły. Narożne ustawienie sprawia, że budynek zamyka rząd domów i widać go z dwóch ulic naraz.

Krzynowłodzka 7

Na rogu Zielonego Rynku i ulicy Krzynowłodzkiej stoi secesyjna kamienica wzniesiona około 1908 roku. Miejsce ma starszą historię niż ona sama: w 1810 roku w północno-wschodniej części działki działał drewniany browar z wmurowanym miedzianym kotłem. Handel i rzemiosło ustąpiły tu miejsca reprezentacyjnej kamienicy dokładnie w momencie, gdy miasto miało na to pieniądze.

Te trzy budynki nie stoją obok siebie, ale łączy je jedna dekada i jeden styl. Od Starego Rynku przez Żeromskiego po Zielony Rynek jest kilka minut piechotą.