Kolej dotarła do Przasnysza za sprawą wojny. W 1915 roku niemieckie oddziały budowały na Mazowszu wąskotorową kolej polową, żeby dowozić zaopatrzenie na front wschodni w terenie pozbawionym dobrych dróg. Tor o rozstawie zaledwie sześciuset milimetrów dobiegł do Przasnysza na czterdziestym czwartym kilometrze linii, po czym przedłużano go dalej, w stronę Młodzianowa, Makowa Mazowieckiego i Różana. Przeprawą przez rzekę Węgierkę był wtedy drewniany most, typowy dla pruskich kolei polowych.
Po wojnie linię przejęło od wojska państwo i weszła ona w skład Mławskiej Kolei Wąskotorowej. Od 1924 roku w mieście działały dwie stacje wąskotorowe: Przasnysz i Przasnysz Miasto, połączone przeprawą mostową. Kolej woziła towary i pasażerów jeszcze przez dziesięciolecia, a ruch osobowy na przasnyskiej stacji zawieszono ostatecznie 2 maja 1986 roku. Około 1990 roku rozebrano większość torowiska.
Dworzec z 1930 roku
Z rozbudowy z początku lat trzydziestych pochodzi budynek stacyjny, wzniesiony w 1930 roku w duchu skromnego modernizmu. Wtedy też przebudowano dawną parowozownię pomocniczą z 1915 roku. Oba budynki przetrwały do dziś, choć zmieniły przeznaczenie: dworzec zamieniono na wielorodzinny dom mieszkalny, bez zmiany bryły, a parowozownię również na mieszkania. Obok stacji zachowała się rampa przeładunkowa, pierwotnie wyłożona kamieniem polnym i granitową kostką.
To jeden z rozdziałów naszego przewodnika w mieście PrzasnyszMost, który przyjechał z hutą w nazwie
Ciekawszy od dworca jest most na Węgierce. W 1930 roku, w miejscu pierwotnej drewnianej przeprawy, wykonano most stalowy, wzmocniony górnym łukiem. Konstrukcja jest nitowana, zbita setkami nitów, bo tak łączono stal w mostownictwie pierwszej połowy XX wieku. Autor projektu nie jest znany, ale most nosi cechy typowe dla przepraw budowanych w Europie między 1900 a 1939 rokiem, gdy inżynierowie chętnie sięgali po rozwiązanie łukowe, uważane wtedy za najmniej szpecące krajobraz.
Na stalowych kształtownikach mostu zachował się napis „Konigshutte”. To ślad walcowni w Królewskiej Hucie, dzisiejszym Chorzowie, i wskazówka, że przy budowie mogły posłużyć elementy przeniesione ze starszych, likwidowanych w międzywojniu linii wąskotorowych. Prace zabezpieczające konstrukcję prowadzono regularnie jeszcze w latach 1957–1984. Most stoi nad Węgierką , przy dawnym torowisku po wschodniej stronie miasta.
Wszystkie zabytki opisywane na blogu zaznaczyliśmy na naszej interaktywnej mapie.
Przasnysz — inne miejsca
- Carskie koszary w Przasnyszu Zespół carskich koszar przy ulicy Makowskiej w Przasnyszu z lat 1902–1912. Zdobyty w 1918 roku przez Polską Organizację Wojskową, do dziś wojskowy.
- Cmentarz żydowski w Przasnyszu i dzieje gminy Cmentarz żydowski przy ulicy Leszno w Przasnyszu z lapidarium z ocalałych macew. Historia społeczności, która pod koniec XIX wieku stanowiła ponad połowę miasta.
- Dom Sportowy w Przasnyszu Modernistyczny Dom Sportowy w Przasnyszu z lat 1930–1934, którego kamień węgielny wmurował prezydent Ignacy Mościcki. Dziś Miejski Dom Kultury, w rejestrze zabytków.
- Kamienice Rynku w Przasnyszu Kamienice przy Rynku w Przasnyszu, wzniesione w latach 20. XX wieku po zniszczeniach I wojny, według planu regulacyjnego Saskiego i Tołłoczki. Modernistyczne fasady.
- Klasztor kapucynek w Przasnyszu (św. Klary i Józefa) Barokowy kościół i klasztor sióstr w Przasnyszu z lat 1609–1616. Tu żyła błogosławiona Maria Teresa Kowalska, wywieziona z całą wspólnotą do obozu w Działdowie.
- Kościół i klasztor bernardynów w Przasnyszu Kościół świętego Jakuba i Anny w Przasnyszu, jeden z najpóźniejszych gotyckich w Polsce, ukończony w 1618 roku z fundacji Kostków. Dziś opiekują się nim pasjoniści.
- Kościół Wniebowzięcia NMP w Przasnyszu (fara) Gotycka fara w Przasnyszu z lat 1474–1485, dzwonnica z przełomu XV i XVI wieku, kaplice Kostków i chrzest świętego Stanisława. Najstarszy zabytek miasta.
Źródła
Karty ewidencyjne zabytku — Narodowy Instytut Dziedzictwa, zabytek.pl
- Budynek stacyjny kolei wąskotorowej, oprac. Stanisław Jasiński, 1994
- Most kolejowy na rzece Węgierce, oprac. Stanisław Jasiński, 1994
Bibliografia
- M. Zajfert, W. Dembiński, Kolejka mławska, wyd. KMK, Warszawa 1991
- Matecki, Dzieje Mławskiej Kolei Wąskotorowej, „5 Rzek” nr 4/1967
- A. Pszenicki, Mosty stalowe nitowane, WKiŁ, Warszawa