Płońsk długo leżał na uboczu kolei. Dopiero po odzyskaniu niepodległości poprowadzono przez niego linię z Nasielska przez Płońsk do Sierpca, budowaną w latach 1919–1924. Ruch tymczasowy ruszył 30 czerwca 1924 roku, a za oficjalnie otwartą uznano linię 1 stycznia 1925 roku. Inwestycja miała spiąć linię mławską z torem toruńsko-bydgoskim, dać ujście miejscowemu rolnictwu i zatrudnić bezrobotnych, a przy okazji nadrobić komunikacyjne zaniedbania z czasów zaborów. Płońsk stał się dzięki niej stacją węzłową.
Dworzec w stylu dworkowym
Budynek stanął w 1924 roku w zachodniej części miasta, przy torach, które łagodnym łukiem omijają centrum. Zaprojektował go Romuald Miller w stylu dworkowym, modnej w międzywojniu odmianie architektury sięgającej do form polskiego dworu. Murowany z cegły i otynkowany dworzec ma nieregularną, rozczłonkowaną bryłę złożoną z części o różnej wysokości. Od miasta oddziela go plac dworcowy zbliżony kształtem do trapezu, z kolistym, trawiastym podjazdem porośniętym lipami. Po jednej stronie placu ciągnie się szpaler lip, po drugiej pozostałości dawnego ogrodu ozdobnego.
Dworzec nigdy nie stał sam. Za szpalerem lip rosły ogrody warzywne, a przy nich zbudowano dom naczelnika stacji. To parterowy budynek konstrukcji szachulcowej, z drewnianą ramą wypełnioną cegłą, na planie prostokąta, nakryty dachem dwuspadowym. Między dworcem a domem naczelnika stoją jeszcze bezstylowa trafostacja i pomnikowy dąb szypułkowy. Przy północnej granicy dawnego ogrodu wzniesiono wieżę ciśnień, która karmiła parowozy wodą, dopóki para nie ustąpiła miejsca trakcji spalinowej.
To jeden z rozdziałów naszego przewodnika w mieście PłońskDrugie życie budynku
Po torach na południe od dworca rozłożono dwa perony, a dalej tory towarowe, nastawnie i zespół semaforów. Nad torami przerzucono kładkę dla pieszych. Przez cały ten czas dworzec pozostawał jednym z najbardziej rozpoznawalnych budynków w mieście.
Po remoncie budynek odzyskał funkcję publiczną. Mieści dziś Muzeum Ziemi Płońskiej oraz Pracownię Dokumentacji Dziejów Miasta, które zajmują się historią miasta i samej kolei. O innym mazowieckim dworcu, który odmienił prowincjonalne miasteczko, pisaliśmy przy dworcu kolejowym w Wyszkowie.
Wszystkie zabytki opisywane na blogu zaznaczyliśmy na naszej interaktywnej mapie.
Płońsk — inne miejsca
- Cmentarz parafialny i kaplica Grobickich w Płońsku Cmentarz parafialny w Płońsku, założony w 1779 roku, kryje neogotycką kaplicę grobową Grobickich z 1896 roku i nagrobki urzędników z czasów Królestwa Polskiego.
- Cmentarz żydowski i Ben Gurion w Płońsku Cmentarz żydowski w Płońsku to niemal jedyny materialny ślad społeczności, która była blisko połową miasta i z której wyszedł Dawid Ben Gurion, pierwszy premier Izraela.
- Dom astronoma Jędrzejewicza w Płońsku Przy Grunwaldzkiej 22 w Płońsku mieszkał Jan Walery Jędrzejewicz, lekarz i astronom, który w 1872 roku założył w mieście własne obserwatorium.
- Dwór Sienkiewicza w Płońsku Dwór przy Sienkiewicza w Płońsku nosi tablicę o pobycie Henryka Sienkiewicza w 1865 roku. Obecny budynek to rekonstrukcja z lat 1960–1961 na dawnych fundamentach.
- Kościół i klasztor karmelitów w Płońsku Kościół św. Michała w Płońsku to dawna świątynia karmelitów trzewiczkowych, do której w 1779 roku przeniesiono parafię ze zniszczonej fary przy rynku.
- Stare kamienice i wille w Płońsku Stare kamienice Płońska stoją wokół rynku i wylotowych ulic: podcieniowy narożnik, domy dawnych żydowskich właścicieli, dawny bank i podmiejskie wille z początku XX wieku.
Źródła
Karty ewidencyjne zabytku — Narodowy Instytut Dziedzictwa, zabytek.pl
- Zespół dworca kolejowego w Płońsku, oprac. Jan Maraśkiewicz, 2013