Muzeum Ziemi Mińskiej: willa hrabiny Łubieńskiej

Muzeum Ziemi Mińskiej ma dziś siedzibę przy ulicy Okrzei 16 , w parterowej willi ze spadzistym dachem. Zbudowała ją rodzina Łubieńskich, spokrewniona z Dernałowiczami, dawnymi właścicielami miasta. Ciekawe jest to, że hrabina, która postawiła willę, nigdy się do niej nie wprowadziła.

Willa z rozbiórki cerkwi

Posesja należała do Pelagii Łubieńskiej (1869-1938), właścicielki tej części miasta. Obok, na sąsiednim placu, w latach 1903-1936 stała murowana cerkiew prawosławna. Gdy ją rozebrano, część cegły poszła na budowę willi, którą Łubieńscy stawiali kilka kroków dalej.

Budowę rozpoczęła Pelagia, a dokończyła jej córka, hrabina Maria Magdalena Łubieńska, w latach 1937-1938. Projekt przygotował Michał Sławiński (1890-1940), architekt powiatowy w Mińsku Mazowieckim, który poza willami i pałacami stawiał szkoły i urzędy, a później był architektem miasta Wilna. Dom dostał od frontu ganek wsparty na kolumnach, a przed nim, na osi ogrodu, kolistą fontannę. Wjazdu pilnuje do dziś murowana brama na słupach na osi ogrodzenia.

Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieMińsk Mazowiecki: pałac nad Srebrną i dom pierwowzoru Judyma

Rezydencja, w której właścicielka nie zamieszkała

Maria Łubieńska nigdy nie wprowadziła się do własnej willi na stałe. Zaraz po jej wykończeniu przyszła wojna, a budynek zajęli Niemcy. W lipcu 1944 roku, wycofując się, podpalili go.

Odbudową Maria Łubieńska zajęła się dopiero w 1947 roku. Nadbudowała wtedy piętro, zmieniła formę dachu i przerobiła front, a sama zamieszkała w mniejszym budynku obok. Willa w kształcie, jaki widać dzisiaj, jest więc bardziej dziełem powojennej odbudowy niż przedwojennego projektu.

Jak willa stała się Muzeum Ziemi Mińskiej

Po 1950 roku dom przejął Skarb Państwa i urządził w nim mieszkania komunalne. Zwykłe lokatorskie mieszkania w rezydencji hrabiny przetrwały dekady. Dopiero w 2000 roku budynek przejęło Towarzystwo Przyjaciół Mińska Mazowieckiego, a od 2005 roku jest główną siedzibą Muzeum Ziemi Mińskiej. Przy okazji remontu wymieniono tynki, podłogi i większość stolarki, a kaflowe piece usunięto. Najbardziej reprezentacyjne pomieszczenie od strony ogrodu, dawny salon, służy teraz za salę wystawową.