Kościół świętego Stanisława Kostki w Sierpcu

Przy ulicy Płockiej, nieco na południe od centrum, stoi ceglany kościół świętego Stanisława Kostki. Katolicy przejęli go dopiero po wojnie. Zbudowali go, i to za własne pieniądze, sierpeccy ewangelicy, i jest dziś w mieście jedyną trwałą pamiątką po tej społeczności.

Ewangelicy w Sierpcu

Protestanci pojawili się w okolicy prawdopodobnie już pod koniec XVI wieku, choć pierwsze pisemne wzmianki o nich pochodzą dopiero z 1783 roku. Osiedlali się raczej po wsiach niż w samym mieście. Była to niewielka społeczność: w 1817 roku na ponad trzy tysiące mieszkańców Sierpca luteranów było stu czterdziestu kilku, w połowie XIX wieku niewiele ponad trzystu. Formalną parafię ewangelicką założono w 1837 roku, a jej pierwszym pastorem został Bogumił Rosenthal. Przez długie lata nabożeństwa odprawiano w prywatnych domach i w wynajmowanym budynku szkolnym; własnej świątyni społeczność się nie doczekała aż do początku XX wieku.

Budowa świątyni

Decyzję o budowie podjęto w 1905 roku. Kamień węgielny położono 16 maja 1911 roku, a gotowy kościół poświęcono dwa lata później, 15 maja 1913 roku. Zaprojektował go architekt Bolesław Zienkiewicz, a cała budowa kosztowała trzydzieści cztery tysiące rubli. Pierwotnie była to świątynia bardzo skromna, ceglana, z niewielką wieżą. Wewnątrz, jak w kościołach ewangelickich, wzdłuż ścian bocznych biegły balkony.

Liczba wiernych szybko topniała. W 1921 roku ewangelików w Sierpcu było już tylko pięćdziesięciu ośmiu, a parafia dotrwała do 1945 roku. Dzwon zawieszony w wieży w 1913 roku przetrwał obie wojny i wisi tam do dziś.

Drugie życie: parafia katolicka

Po wojnie kościół stał opustoszały; w mieście mówiono na niego „kościół szkolny”. Nowy rozdział zaczął się 8 września 1981 roku, gdy biskup płocki Bogdan Sikorski erygował przy nim katolicką parafię błogosławionego Maksymiliana Kolbego, wydzieloną z macierzystej parafii farnej. Tego samego roku świątynię konsekrowano pod wezwaniem świętego Stanisława Kostki, choć sama parafia nosi imię Maksymiliana Kolbego. Pierwszym proboszczem został ksiądz Wacław Abramczyk.

Przez następną dekadę kościół gruntownie rozbudowano. W latach 1983–1988, według projektu Jana Lemańskiego, dostawiono prezbiterium i nawę poprzeczną, podniesiono wieżyczkę, dach pokryto blachą miedzianą. Na początku lat 90. przebudowano też starą, neogotycką część: usunięto ewangelickie balkony i zmieniono kształt okien. Do wnętrza wstawiono ołtarz z granitu strzegomskiego i szwedzkiego oraz dziewiętnaście witraży. Z pierwotnego, ewangelickiego kościoła z 1913 roku został w gruncie rzeczy zarys murów i ten jeden ocalały dzwon.

Jak trafić

Kościół stoi przy ulicy Płockiej 26 , kilka minut spacerem od rynku w stronę południową, po drodze do kwartału dawnego garnizonu.

Wszystkie zabytki opisywane na blogu zaznaczyliśmy na naszej interaktywnej mapie.