Pensja Pawlickiej, dawna szkoła w Konstancinie

Na skarpie nad ulicą Słoneczną, wśród sosen, stoi duży budynek, który przez ponad sto lat robił w kółko jedno: zajmował się dziećmi. Zmieniali się tylko ci, którzy nim kierowali.

Szkoła dla dziewcząt

Dom postawiono w 1911 roku z inicjatywy Karola Jaroszyńskiego, z przeznaczeniem na pensję Pawlickiej, czyli prywatną szkołę z internatem dla dziewcząt, którą prowadziła Władysława Pawlicka. To od jej nazwiska budynek nosi swoją nazwę do dziś. Pensja nie przetrwała jednak długo. Zlikwidowano ją w 1918 roku, a budynek wziął w dzierżawę magistrat miasta stołecznego Warszawy i urządził w nim szkołę z internatem. Prowadzenie powierzono Kościołowi Metodystycznemu, jednemu z kościołów protestanckich, który w tamtych latach był w Konstancinie obecny.

W latach trzydziestych i podczas wojny mieściła się tu ochronka, czyli placówka opiekuńcza dla dzieci, prowadzona przez siostry. W 1934 roku urządzono w budynku kaplicę. Pod koniec wojny, jak w wielu konstancińskich willach, zajęli go na kwatery żołnierze niemieccy. Po wojnie budynek dalej służył dzieciom, tym razem jako dom dziecka.

Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieKonstancin-Jeziorna: letnisko elit i papiernia

Budynek z kolumnami z piaskowca

Szkoła jest murowana i otynkowana, założona na planie wydłużonego prostokąta, nakryta niskim czterospadowym dachem z dachówki. Od frontu wyróżniają ją dwa półokrągłe występy mieszczące klatki schodowe oraz taras na wysokości pierwszego piętra. Najbardziej reprezentacyjny akcent to główne wejście od tyłu, ujęte dwiema kolumnami z czerwonego piaskowca, na których od strony wnętrza umieszczono rzeźbione główki aniołków.

Budynek stoi przy ulicy Słonecznej 12 , na wzniesieniu opadającym ku ulicy porośniętym lasem. W mieście pełnym letnich willi to jeden z niewielu zabytków postawionych do codziennej pracy, a nie na wypoczynek.