Łaźnia miejska i pływalnia w Bolesławcu

Na wschodnim skraju bolesławieckiego starego miasta, tam gdzie biegła kiedyś linia murów, stoi budynek z czerwonej cegły i jasnego kamienia. To dawna łaźnia miejska z krytą pływalnią, jedna z najważniejszych inwestycji miasta z przełomu XIX i XX wieku. Powstała przy plantach, a w jej bryłę wbudowano nietypowy element: półokrągłą kamienną wieżę, która jest w istocie basztą średniowiecznych obwarowań.

Kąpiel dla całego miasta

Łaźnię otwarto w 1895 roku, w dużej mierze dzięki pieniądzom miejscowego radcy finansowego, który pokrył większość kosztów budowy. Nadano jej formy włoskiego neorenesansu, nawiązujące do architektury uzdrowiskowej, bo publiczna kąpiel była wtedy nowością i chciano ją ubrać w reprezentacyjny kostium. Środkowa, wyższa część budowli górowała nad dwoma niższymi skrzydłami, których płaskie dachy urządzono jako tarasy. Od południa przylegał niewielki ogród otoczony ceglanym murem. Budynek postawiono na kamiennym cokole, a elewacje obłożono cegłą i ciosami piaskowca, jednymi gładkimi, innymi celowo szorstkimi.

Z czasem do łaźni dobudowano drugi człon: modernistyczny budynek krytej pływalni. Nad samą halą basenu przerzucono spłaszczone żelbetowe sklepienie z dużym świetlikiem pośrodku, który wpuszczał do wnętrza światło dzienne. To połączenie starszej, neorenesansowej łaźni z nowocześniejszą pływalnią jest tu najciekawsze: w jednym miejscu widać dwie różne epoki w kąpielowej architekturze.

Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieBolesławiec: ceramika, planty i wiadukt na Bobrze

Baszta w ścianie pływalni

Najbardziej osobliwy szczegół budynku wiąże go z dużo starszym miastem. Kamienna, półokrągła wieża wysunięta z elewacji pływalni to zachowana baszta średniowiecznych murów miejskich. Gdy w latach czterdziestych XIX wieku obwarowania rozbierano, część z nich ocalała, a późniejsze budowle na plantach wchłaniały te resztki. Tutaj basztę po prostu włączono w nową bryłę, dzięki czemu przetrwała.

Przez cały XX wiek budynek przechodził kolejne przebudowy, które dopasowywały go do zmieniających się potrzeb. Zmieniano układ wnętrz, wymieniano instalacje, część dawnych funkcji leczniczych z czasem zniknęła. Po gruntownej rewitalizacji łaźnia znów służy jako zakład kąpielowy, a we wnętrzu hali basenowej zachował się modernistyczny wystrój. Budynek wzniesiony do kąpieli pod koniec XIX wieku pełni więc tę samą rolę ponad sto lat później.