Kolej dotarła tu wcześniej niż fabryka. Linię z Dęblina w stronę Dąbrowy Górniczej ukończono na tym odcinku w 1883 roku, a stacja we wsi Zagożdżon powstała podczas jej późniejszej rozbudowy. Przez lata była to zwykła leśna stacyjka. Wszystko zmieniło się, gdy w 1923 roku ruszyła budowa wytwórni prochu i do zakładu poprowadzono kolejową bocznicę.
Dworek zamiast baraku
W 1925 roku, w miejsce prowizorycznego baraku, stanął murowany dworzec. Zbudowano go w tak zwanym stylu dworkowym, który w międzywojniu miał podkreślać polski charakter kolei. Budynek celowo przypomina więc wiejski dwór szlachecki: ma spokojną bryłę, wysoki, wielospadowy dach i ozdobne detale. Nie był to projekt zrobiony specjalnie dla Pionek. Powstał w Ministerstwie Robót Publicznych jako wzór do wielokrotnego użytku, a bliźniaczy dworzec postawiono choćby w Sławkowie.
Wnętrza wykończono staranniej, niż można by się spodziewać po podmiejskiej stacji. W poczekalni ułożono dekoracyjną posadzkę z kremowych płytek z bordowymi rombami w narożnikach, obwiedzioną wzdłuż ścian kolorowym pasem. Klatkę schodową ozdobiono stalową balustradą z modułów zakończonych zawijasami. Na piętrze przed wojną działała restauracja, później zamieniona na mieszkania.
To jeden z rozdziałów naszego przewodnika w mieście PionkiStacja, która ochrzciła miasto
Najciekawsza w historii dworca jest jego nazwa. Do 1933 roku stacja nazywała się Zagożdżon, tak jak wieś, w której ją zbudowano. Gdy w latach trzydziestych rosnąca wokół fabryki osada dostała nową nazwę, poszła za tym również stacja. To rzadki przypadek, w którym trudno powiedzieć, czy miasto przemianowało dworzec, czy dworzec miasto. Nazwa stacji i nazwa osady zmieniły się na Pionki w tym samym czasie, a dawny Zagożdżon przetrwał już tylko na starych rozkładach jazdy.
Dworzec przebudowywano jeszcze przed wojną i po niej, wymieniano pokrycie dachu i część okien, ale jego dworkowa sylwetka przetrwała. Stoi przy ulicy Zwycięstwa , na czynnej linii Radom–Dęblin, i nadal przyjmuje pociągi.
Wszystkie zabytki opisywane na blogu zaznaczyliśmy na naszej interaktywnej mapie.
Pionki — inne miejsca
- Kasyno urzędnicze w Pionkach i Muzeum Czarnej Płyty Kasyno urzędnicze w Pionkach: kino, na scenie którego śpiewał Kiepura, a dziś jedyne w Polsce muzeum czarnej płyty. Historia budynku z lat 1928–1930.
- Kościół św. Barbary w Pionkach Kościół św. Barbary w Pionkach: świątynia robotników wytwórni prochu, projektu Stefana Szyllera, wzniesiona w latach 1928–1932. Historia parafii i budowy.
- Wille dyrektorów wytwórni prochu w Pionkach Wille dyrektorów wytwórni prochu w Pionkach: neobarokowa willa Jana Prota, dziś biblioteka, i pałacyk dyrektora technicznego w stylu włoskiego neorenesansu.
Źródła
Karty ewidencyjne zabytku — Narodowy Instytut Dziedzictwa, zabytek.pl
- Dworzec kolejowy w Pionkach, oprac. Ewelina Maciejczyk, 2019
Bibliografia
- Stanisław Alfred Traczyk, Od młynów do prochowni. Historia Pionek i okolic do 1939 r., Pionki 2008