Remiza strażacka w Błoniu

Przy głównej ulicy, niedaleko kościoła Świętej Trójcy, stoi ceglana remiza strażacka z drewnianą wieżą widokową sterczącą z połaci dachu. To jeden z tych budynków, które w małym mieście robiły przez lata za znacznie więcej, niż wskazywałaby ich nazwa.

Gmach postawiony ze składek

Ochotnicza straż powstała w Błoniu w 1905 roku. Na własną siedzibę czekała jeszcze kilka lat. Proboszcz parafii Świętej Trójcy, ksiądz Józef Kajrukszto, oddał pod nią część parafialnego ogrodu, kamień węgielny wmurowano w lipcu 1913 roku, a gotowy gmach poświęcono w czerwcu 1914, tuż przed wybuchem pierwszej wojny. Cały budynek postawiono ze składek mieszkańców.

Remiza jest murowana z cegły. Front dzieli się na dziesięć pionowych osi okien, a tuż pod dachem biegnie ceglany fryz z drobnych łuczków. Nad dachem góruje drewniana wieża widokowa zakończona spiczastym hełmem. W międzywojniu dobudowano do niej wysoką wieżę ćwiczebną, na której strażacy trenowali wchodzenie po drabinie, a wojna zdążyła budynek zdewastować, zanim jeszcze zdążył się na dobre zestarzeć. Odbudowano go, jak wszystko w Błoniu, dzięki ofiarności mieszkańców.

Ten wpis to rozdział przewodnika po mieścieBłonie: stare mazowieckie miasto i sanktuarium w Rokitnie

Nie tylko wozy strażackie

Przez dziesięciolecia remiza była w Błoniu placówką na wszystko. Na piętrze działało kino „Venus” oraz szkoła. W czasie pierwszej wojny budynek służył za koszary, a w 1920 roku urządzono w nim szpital. Świetlica strażacka była przez długi czas jedyną placówką kulturalną w mieście, miejscem zabaw, przedstawień i zebrań.

Powojenne lata przyniosły kolejne przebudowy. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wybudowano podziemny magazyn paliwa, a w osiemdziesiątych gmach przeszedł kapitalny remont. Straż działa w tym samym miejscu do dziś.