Zabytki z tego wpisu i całej serii zobaczysz na naszej mapie →
11 stycznia 1904 roku do Kamiennej Góry przyjechał pociągiem cesarz Wilhelm II z cesarzową. Celem był zamek Grodztwo, gdzie Armgard, córka hrabiego zu Stolberg-Wernigerode, brała ślub z Oskarem von Platen zu Hallermund. Ten ślub opisywano szeroko w całych Prusach. Sześćdziesiąt lat później zamek spłonął i od tamtej pory jest ruiną.
Rezydencja kanclerza
Zamek, po niemiecku Kreppelhof, stoi na niskim wzgórzu na lewym brzegu Bobru, w północnej części miasta. Wzniesiono go prawdopodobnie przed 1508 rokiem dla Hansa Schaffgotscha z Chojnika, kanclerza księcia świdnicko-jaworskiego. Powstał na miejscu starszej budowli i z wykorzystaniem jej murów. Pozostałością tamtej warowni bywa nazywana okrągła, wolnostojąca wieża od południowego zachodu.
W drugiej połowie XVI wieku zamek dwukrotnie rozbudowano, ostatni raz w 1588 roku. Dostał trzy skrzydła wokół czworobocznego dziedzińca z krużgankami, czyli zadaszonymi galeriami na arkadach. Otaczała go fosa. W narożniku północno-zachodnim wznosiła się pięciokondygnacyjna wieża na planie kwadratu. Mury zwieńczono ozdobnymi attykami i szczytami z bogatą kamieniarką.
W czasie wojny trzydziestoletniej budynek częściowo zniszczono. Przechodził potem kolejno w ręce rodów von Schindel, von Dhyrn i, od końca XVII albo początku XVIII wieku, von Promnitz.
Ten wpis to rozdział przewodnika po mieście Jak kupcy płótna zbudowali Kamienną Górę
Goście Stolbergów
Od 1765 roku zamek należał do hrabiów zu Stolberg-Wernigerode. Anton zu Stolberg-Wernigerode był królewskim ministrem do spraw Śląska i starostą kamiennogórskim. Z powodu tych obowiązków w samym zamku mieszkał tylko zarządca dóbr. Mimo to zamek przyjmował gości z królewskich i cesarskich dworów.
W 1813 roku w zamku zatrzymali się król Prus Fryderyk Wilhelm III i car Aleksander I, którzy oglądali tu defiladę wojsk. W 1827 roku przyjechał książę Fryderyk Wilhelm, późniejszy król i cesarz. Jego imieniem nazwano jedną z alei parku. W styczniu 1904 roku na ślub w rodzinie Stolbergów przybył cesarz Wilhelm II.
W 1824 roku zamek gruntownie wyremontowano. W 1872 roku przebudowano go według projektu drezdeńskiego architekta C. Bohna. Całość dostała jednolity wystrój w duchu renesansu: podwyższono wieżę, a od zachodu dostawiono portyk z dwoma bliźniaczymi portalami z piaskowca i tarasem na górze. Tak wygląda zamek na XIX-wiecznej litografii z kolekcji Alexandra Dunckera.
Pożar w 1964 roku
W 1928 roku zamek przeszedł na własność miasta i włączono go w jego granice. W 1945 roku kwaterowała w nim Armia Czerwona, potem mieściły się tu biura państwowego gospodarstwa rolnego. W 1964 roku budynek strawił pożar. Spłonęły dachy, stropy i wyposażenie. Część murów później rozebrano, a z nich zabrano renesansowe obramienia okien i drzwi.
Mury zewnętrzne stoją do wysokości nadproży najwyższej kondygnacji. Wieży północno-zachodniej już nie ma. W otworach zostały renesansowe obramienia z poziomymi pasami oraz te dodane w XIX wieku, a w portyku zachodnim dwa bliźniacze portale. W przyziemiu zachowały się fragmenty sklepień: półokrągłych i krzyżowych z kamiennymi żebrami.
Park wokół zamku
Wokół ruin rozciąga się XIX-wieczny park. Szczytem ziemnych wałów i wzdłuż fosy prowadzą aleje lipowe. Zostały też resztki alei dębowej, która łączyła rezydencję z zabudowaniami folwarku. Do zamku przy ulicy Zamkowej prowadzi ścieżka rowerowa od ulicy Wałbrzyskiej. Ruina nie jest przystosowana do zwiedzania, a teren bywa ogrodzony.
Komentarze
Wczytywanie komentarzy…